ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΤΗ ΧΑΜΗΛΗ ΟΡΑΣΗ

A- A A+

Νόσος Stargardt's

Νόσος Stargardt's

Η νόσος Stargardt's είναι κληρονομική και περιγράφεται ως η πιο συχνή μορφή νεανικής εκφύλισης της ωχράς κηλίδας (πήρε το όνομά της από το Γερμανό οφθαλμίατρο Karl Stargardt, ο οποίος πρώτος αναφέρθηκε το 1901 στη νόσο).

Η νόσος Stargardt's αναπτύσσεται στις ηλικίες μεταξύ 6 και 20 ετών και χαρακτηρίζεται από απώλεια κεντρικής όρασης, ενώ η περιφερική όραση συνήθως διατηρείται.

Στα συμπτώματα της νόσου συμπεριλαμβάνονται η θολή και παραμορφωμένη όραση, η αδυναμία των ασθενών να διαβάσουν ή να αναγνωρίσουν οικεία πρόσωπα, η δυσκολία να δουν σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού και να διακρίνουν χρώματα.

Η ελάττωση της όρασης είναι προοδευτική, από τη στιγμή όμως που η οπτική οξύτητα πέσει κάτω από 5/10 τείνει να ελαττώνεται ταχέως και σταθεροποιείται στο 1/10 εξαιτίας της ατροφικής αλλοίωσης της ωχράς.

Η παρατεταμένη και χωρίς σωστή προστασία έκθεση στον ήλιο είναι ικανή να επιταχύνει την εξέλιξη της νόσου. Είναι αναγκαία η χρήση ειδικών γυαλιών-φίλτρων που αυξάνουν τις αντιθέσεις των χρωμάτων και φιλτράρουν την επιβλαβή ακτινοβολία.

Η νόσος Stargardt's αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά και επιβραδύνεται η εξέλιξή της με ειδικά βοηθήματα χαμηλής όρασης. Γυαλιά απολύτως εξατομικευμένα για κάθε περίπτωση αναστέλλουν την καταστροφή των κωνίων, που επηρεάζονται από τη νόσο, και βαθμιαία αυξάνουν αισθητά την όραση, χρησιμοποιώντας τα συστηματικά και σύμφωνα με τις οδηγίες του εξειδικευμένου στη χαμηλή όραση Οπτομέτρη.

Όσο πιο έγκαιρα γίνεται η διάγνωση της νόσου, τόσο ασφαλέστερα και αποδοτικότερα εκπαιδεύται η εναπομείνασα όραση.

 

alepou

nea exelixeis

Χρησιμοποιούμε cookies για την καλύτερη περιήγηση στον ιστότοπο.